Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

 

KTÓRĄ ZABAWKĘ SPRZEDAŁAM?

Cel dydaktyczny: utrwalanie wyglądu i nazw zabawek. Osłucha­nie się i posługiwanie czasownikiem „kupić” w czasie przeszłym. Pomoce: 12 różnych, znanych dzieciom zabawek o niezbyt dużych rozmiarach. Zasłona (może być z dużej książki szeroko otwartej). Przebieg zabawy, dorosły ustawia za zasłoną 4 zabawki, a następnie odsłania je i proponuje dzieciom zabawę w sklep. Dzieci przyglądają się chwilę 4 ustawionym zabawkom, po czym „wystawa sklepowa” zostaje przez dorosłego zamknięta. Jedno z dzieci idzie do sklepu po zakup zabawki z wystawy. Po wzięciu jednej zabawki chowa ją w fartuszku, a dorosły na jej miejscu ustawia inną. „Wystawa skle­powa” znów zostaje odsłonięta. Dzieci zgadują, którą zabawkę kupił kolega (koleżanka) i co się zmieniło na „wystawie”.

DZIAŁALNOŚĆ ZABAWOWA DZIECKA

Podłużne pudełko {korytko) i mała miseczka. Przebieg zabawy: Każde dziecko biorące udział w zabawie buduje pomieszczenie z klocków dla wybranego i nazwa­nego poprawnie przez siebie zwierzęcia.Dorosły w rozmowie z dziećmi podaje nazwy pomieszczeń. Gdy wszystkie zwierzęta mają już swoje mieszkania, dorosły zaczyna opowiadanie: „Jest wcześnie rano, z kurnika wyskoczył kogut i za­piał głośno (jak — mówi dziecko, które opiekuje się kogutem i dla niego zbudowało pomieszczenie), z budy wyskoczył pies, przeciągnął się i zaszczekał (j.w.) — chcę coś zjeść (dziecko stawia go przy misce), z obory wyszła krowa i idąc wolno na trawę muczy (j.w.) Za nią wesoło wyskoczyła kózka (j.w.) i ja chcę coś zjeść. Na samym końcu wyszła z komórki gąska (j.w.) i poszła napić się wody do korytka…”Dzieci w trakcie opowiadania naśladują głosy kolejnych zwierząt, a także wyprowadzają je z pomieszczeń na podwórko — na trawę, do koryta, czy wreszcie do miski z jedzeniem. Po chwili dorosły mó­wi: „Noc już nadchodzi — zwierzęta idą spać. Dokąd idzie kogut?” Dziecko opiekujące się kogutem odpowiada i chowa go w kurniku. Podobnie zachowują się inne dzieci, gdy dorosły wymienia nazwę danego zwierzęcia.

HOP, HOP, HANUSIU!

  1. Hop, hop, Hanusiu! Cel dydaktyczny: przećwiczenie mięśni narządów mowy przez po­wtarzanie głoski „H”. Pomoce: 2 lalki, jedna przedstawia dziew­czynkę, druga — chłopca. Przebieg zabawy: dorosły umawia się z dziećmi, że będą szukać lalek, które mają imiona Hanusia i Heniuś. Jedno dziecko chowa się z Hanusią — pozostałe dzieci wołają: „Hop, hop, Hanusiu, gdzie jesteś?” Opiekun lalki razem z nią ukryty odpo­wiada: „Hanusia jest tu.” Które dziecko pierwsze odnajdzie lalkę wraz z jej opiekunem — woła: „Hanusia się znalazła”, a następnie ma pra­wo znów schować Hanusię lub Heniusia i zabawa toczy się od no­wa.

POWIEDZ, CO SCHOWALIŚMY?

Cel dydaktyczny: przećwiczenie narządów mowy przez powtarza­nie głoski: „K”. Ćwiczenie spostrzegawczości. Pomoce: 5 przedmio­tów, w nazwach których występuje litera „K”, np. piłka, kółko, ko­rek, patyk, karta. Przebieg zabawy; dorosły umawia się z dziećmi, że będą szukać przedmiotów, które im pokazuje i prosi o nazwanie ich wszystkich kolejno. Jedno z dzieci wychodzi z pokoju. Pozosta­łe — chowają jeden z przedmiotów wyżej wymienionych. Po powro­cie dziecka do pokoju pytają go, co schowały. Szukający musi podać wyraźnie nazwę przedmiotu schowanego, a wówczas dzieci, kilka­krotnie powtarzanym poleceniem (np. szukaj korka, szukaj korka) zachęcają go do szukania ukrytego przedmiotu. Uwaga! zabawę tę można zastosować i dla przećwiczenia in­nych głosek.

PRZYKŁADY ZABAW DLA DZIECI 4-LETNICH

  1. Trzy zabawy piramidkami (tzw. Piko) Cel dydaktyczny: porównywanie przedmiotów o różnych wymia­rach. Pomoce: 2 piramidki, każda złożona z 9 krążków różnej wiel­kości. Przebieg zabawy: a. Krążki z jednej piramidki rozkłada się na stole. Krążki z drugiej — rozdaje się dzieciom, po 3 sztuki, różnej wielkości. Zadanie polega na dobieraniu przez dzieci właściwej pa­ry, tj krążków o identycznych rozmiarach, b. Dorosły stawia przed dziećmi jedną piramidkę nie rozebraną, Z drugiej — rozdaje dzie­ciom po 3 krążki różnej wielkości, a następnie prosi o ustawienie z nich podobnej piramidki do pierwszej — nie rozebranej. Kołeczek z podstawką wędruje zatem od dziecka do dziecka. 

TRZY ZABAWY PIRAMIDKAMI

Jeśli dane dzie­cko nie posiada krążka o kolejnej wielkości — podstawka wędruje dalej. Można rozpoczynać zabawę od największego krążka, ale moż­na też i od najmniejszego. Wówczas oczywiście i model musi być w ten sposób ułożony, c. Z dwóch kompletów piramidek wybiera się po 3 krążki — 2 największe, 2 najmniejsze i 2 średnie. Dzieci two­rzą z nich pary. Dorosły wówczas zabiera po jednym z każdej pary i chowa je w różne miejsca pokoju. Następnie prosi, by jedno dziecko odnalazło najmniejszy krążek, inne — średni, inne — naj­większy, biorąc ze sobą odpowiedniej wielkości krążek dla porówna­nia. Z czasem można zabawę utrudnić — nie dając dzieciom krążków wzorcowych. Wielkość danego krążka dziecko ma już zapamiętać wzrokiem. I dopiero po znalezieniu odpowiedniego krążka — dziec­ko porównuje go z krążkiem wzorcowym, leżącym na stole.

KTO ROZPOZNA NIESPODZIANKĘ?

Cel dydaktyczny: rozróżnianie dotykiem kształtów dwóch odmien­nych zabawek. Pomoce: 5 sztuk takiej samej zabawki, 1 — odmien­na. Przebieg zabawy: Dorosły pokazuje dzieciom 5 jednakowych za­bawek (np. małych misiów z plastyku), a następnie chowa je do wo­reczków, czy np. rękawiczek — każdą oddzielnie. Do szóstego wo­reczka (rękawiczki) chowa, oczywiście tak, by dzieci tego nie wi­działy, zabawkę odmiennego kształtu. Kładzie wszystkie woreczki przed dziećmi i zapowiada, że w jednym z nich jest niespodzianka. Dzieci mają dotykiem odgadnąć, co to za niespodzianka. Jeśli w za-r bawię bierze udział więcej niż jedno dziecko, umawiamy się, że nazwę owej niespodzianki powie dorosłemu na ucho. Następnie spra­wdzamy, czy dzieci trafnie odgadły nazwę odmiennej zabawki. Po­wtarzając zabawę należy stale zmieniać oczywiście skład zabawek.

PRZYJĘCIE DLA LALEK

Cel dydaktyczny: utrwalenie właściwej liczby „3″; tworzenie zbio­rów przedmiotów na podstawie usłyszanej liczby, zmniejszanie zbio­ru przez odejmowanie jednego przedmiotu, wydzielanie trzech przed­miotów z większego zbioru. Pomoce: lalka i miś, 4 pełne nakrycia śniadaniowe, 4 krzesełka lalek i stoliczek, kromki chleba, płyn w dzbanku. Przebieg zabawy: Dorosły zapowiada, że przyjdą dziś do nich goście, 2 lalki i miś, trzeba zrobić dla nich przyjęcie. Dzieci to organizują. Gdy wszystko już gotowe — okazuje się, że jedna lal­ka zachorowała i na przyjęcie nie przyjdzie. Trzeba zmniejszyć o jed­ną sztukę nakrycia i krzesła. Dorosły zadaje dzieciom pytania w ro­dzaju, ile wobec tego trzeba usunąć krzeseł, talerzy, kubków, łyże­czek itp. Po dobrym dopasowaniu nakryć do liczby gości dzieci czę­stują lalkę i misia przygotowanym śniadaniem.

SŁUCHAMY BĘBENKA, WARZYWA DO GARNKA

Cel dydaktyczny: utrwalanie znajomości liczb w zakresie od 1 do przez odtwarzanie liczby słyszanych dźwięków za pomocą zbioru klocków. Pomoce:bębenek i pałeczka oraz klocki sześcienne. Prze­bieg zabawy: Dorosły uderza pałeczką w bębenek od 1 do 3 razy. Dzieci za każdvm razem mówią, ile uderzeń słyszały (liczą po ci­chu), a następnie tyleż klocków kładą przed sobą, wyjmując je z ca­łego zbioru. Uwaga! Dorosły uderza w bębenek tak, by dzieci nie widziały wykonywanej czynności. Cel dydaktyczny: rozpoznawanie dotykiem kształtu kilku warzyw Pomoce: oczyszczone warzywa — buraki z korzonkami, marchew, fa­sola w strączkach, ziemniaki. Opaska na oczy. Duży garnek. Prze­bieg zabawy: dorosły pokazuje dzieciom wszystkie w/w warzywa i proponuje ugotować z nich zupę jarzynową. Prosi jednak, by tym razem dzieci (kolejno) podawały mu odpowiednie warzywa rozpo­znając je nie za pomocą wzroku, a dotyku.

POCIĄGI JADĄ- POCIĄGI STAJĄ

Cel dydaktyczny: ćwiczenie narządów mowy przez powtarzanie zgłosek — fiu, szcz-szcz, pach-pach. Pomoce: chorągiewka pomarań­czowa, czapka zawiadowcy i dróżnika, patyk do nakreślania mostu na boisku, lub kreda, jeśli zabawa odbywa się w domu. Przebieg za­bawy: Dorosły wyjaśnia, że podniesienie w górę chorągiewki ozna­cza, że pociąg ma ruszyć z miejsca, wykonywanie ruchu okrężnego chorągiewką oznacza, że pociąg ma się zatrzymać. Dzieci tworzą pociąg. Dorosły jest zawiadowcą. Pociąg stojąc na stacji zrazu pra­cuje w miejscu mówiąc: pach, pach… Gdy zawiadowca podniesie chorągiewkę, rusza z miejsca nadal pracując — pach, pach. Gdy do­jeżdża do mostu narysowanego kredą lub patykiem na ziemi — zwalnia gwiżdżąc przeciągle fiu, fiu… Gdy zawiadowca wykonuje ruch okrężny chorągiewką — staje i spuszcza parę wołając — szcz, szcz… Uwaga! zawiadowcą może być też i dziecko po pewnym czasie.