Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

Witaj na moim blogu !

Cześć. Nazywam się Antek Kapuściński i jestem rodzicem mojego nastoletniego Andrzejka. Na moim blogu znajdziesz szereg porad które powiedzą ci jak poprawnie wychować swoje dziecko tak by nie sprawiało większych problemów w poźniejszym życiu.
Zapraszam do czytania !

 

TROSKA O POPRAWNĄ POSTAWĘ

Troska o poprawną, prawidłową postawę dziecka jest zagadnieniem niezwykle ważnym. Postawa zmienia się z wiekiem. W okresie embrional­nym płód ułożony jest w maksymalnym zgięciu grzbie­towym. Skulony początkowo noworodek powoli wypro­stowuje to zgięcie. W pozycji leżącej łukowate wygięcie rozgina się pod wpływem ciężaru głowy i kończyn dol­nych. Stopniowe wzmacnianie mięśni grzbietu powoduje najpierw unoszenie się główki niemowlęcia, a następnie siadanie. Wiotkość mięśni oraz aparatu więzadłowo-sta- wowego kręgosłupa w stosunku do ciężaru głowy i tuło­wia prowadzi do wytworzenia się wygięcia kręgosłupa do przodu w odcinku szyjnym (tak zwana lordoza szyj­na), oraz wygięcia kręgosłupa do tyłu w odcinku grzbie­towym i lędźwiowym (tak zwana kifoza lędźwiowo- -grzbietowa). 

OBIEKT SPECJALNEJ TROSKI

Zdaniem wielu badaczy zagadnień postawy odchylenia od prawidłowej postawy u dziecka przedszkolnego nie występują często, a jeśli pojawiają się — to nie są one poważne i wyrównuje je gimnastyka korektywna.Ponieważ budowa stopy stanowi obiekt specjalnej tro­ski rodziców — poświęcimy temu problemowi nieco wię­cej uwagi. Na pewno zapobieganie jest najwłaściwszym sposobem walki z płaskostopiem. Zapewnia się to przede wszystkim przez umożliwienie mięśniom stopy swobodnej fizjolo­gicznej pracy. Chodzenie boso po nierównym, natural­nym terenie (np. piasku) oraz noszenie prawidłowego obuwia są podstawowymi metodami walki z płaskosto­piem. Buty dziecka powinny mieć szeroką przednią część, która pozwala na swobodne ruchy palców. 

STANDARD ŻYCIA

Zarówno chłopcy, jak i dziewczynki war­szawskie w każdej klasie wieku są wyżsi i ciężsi od swych rówieśników z innych rejonów kraju. Związane jest to niewątpliwie z najwyższym standardem życia w stolicy. Wydaje się, że tu dzieci i młodzież osiągnęła swoje roz­wojowe maksimum i że może uchodzić za wzorzec roz­woju fizycznego. W porównaniu do dzieci miejskich z innych krajów — dzieci warszawskie w wieku przedszkolnym nie różnią się zasadniczo wysokością i ciężarem ciała. Są bardzo po­dobne do dzieci z Pragi Czeskiej, z Rygi, z Bazylei, a na­wet nieco wyższe i cięższe od dzieci z Moskwy i NRD.

DOKŁADNY POMIAR

Sam pomiar również powinien być maksymalnie do­kładny. Prostym i w miarę precyzyjnym sposobem mie­rzenia wysokości ciała w warunkach domowych jest od­czytywanie go za pomocą taśmy krawieckiej. Dobrze jest umocować ją na cały czas obserwowania dziecka na stałe przy ścianie lub framudze drzwi. Ujednolici to nam me­todę pomiaru. Dziecko przy pomiarze wysokości stoi tyłem do ściany w ten sposób, aby jego pięty, pośladki i łopatki przywierały do niej. Głowa ułożona jest tak, aby środek ucha i dolna krawędź oczodołu znajdowały się na tym samym poziomie. Kończyny dolne są wyprostowane, równomiernie obciążone, stopy lekko rozwarte. Oczywi­ście pomiaru wysokości dokonujemy bez bucików. 

PRAWIDŁOWY UKŁAD CIAŁA

Gdy już układ ciała dziecka jest prawidłowy, za pomocą linij­ki ułożonej dokładnie na szczycie głowy.i dotykającej pod kątem prostym skali taśmy — odczytujemy wynik z dokładnością do 0,5 cm. Ważna jest również pora dnia, w której dokonujemy pomiaru, ponieważ wysokość ciała osiąga w ciągu dnia różne wartości. Najwyższym jest się rano, najniższym — wieczorem. Na obniżenie wartości wzrostu wpływa pogłębienie się krzywizn kręgosłupa i zaciśnięcie się chrząstek w obrębie kręgosłupa i innych kości spowodowane całodzienną aktywnością. Dlatego też każde badanie wysokości ciała czy to w warunkach domowych, czy poradnianych odbywać się powinno przed południem.

SPRAWNOŚĆ FIZYCZNA

Badania specjalistów wykazały, że w okresie przed­szkolnym następuje intensywny rozwój sprawności ru­chowych i doskonalenie techniki wykonywanych czyn­ności. Ruchy stają się bardziej precyzyjne, ekonomiczne i celowe. Każdy rok przynosi istotną różnicę w poziomie takich czynności, jak bieg, rzut, skok. Najintensywniejsze przyrosty odbywają się jednak między 4 a 5 rokiem życia. Dziecko pięcioletnie wkracza pod względem sprawności ruchowych w „doskonały” wiek przedszkolny lub „złoty wiek” dzieciństwa, jak to określa wielu badaczy. Wypływa stąd praktyczny wnio­sek: trzeba moment ten wykorzystać, nie pozwolić mu umknąć. Jest to specjalnie ważne dla wychowawców przedszkolnych i rodziców.

POPRAWNOŚĆ WYKONYWANIA RUCHÓW

W tym okresie należy uczyć poprawności wykonywanych ruchów i działań, wzboga­cać zainteresowania zabawami ruchowymi przez odpo­wiedni sprzęt, wyposażenie terenu i odpowiednią orga­nizację zajęć. Ważne jest właściwe objaśnianie i instruo­wanie, aby dziecko naśladowało najlepsze wzory i nie zrażało się trudnościami technicznymi. Niewykorzystanie tego okresu u zdrowego dziecka, niestwarzanie mu bodź­ców do rozwoju ruchowego — może spowodować opóź­nienie rozwoju sprawności w ogóle. Często przewrażli­wienie rodziców, obawy że dziecko się zmęczy lub spoci, lub zrobi sobie coś złego, jest przyczyną dalszej niezarad­ności życiowej i późnego opanowania sprawności w samoobsługiwaniu się.

ZBYT WYSOKIE WYMAGANIA

Bywa również i inaczej, wtedy kiedy stawia się przed dzieckiem zbyt wygórowane wymagania lub zbyt trudne technicznie zadania. W sytuacji takiej może powstać u dziecka zniechęcenie i obawa przed nie­powodzeniami. Zarówno pierwsze, jak i drugie stanowi­sko nie jest dla rozwoju dziecka korzystne. Niesłychanie ważne jest więc dla rozwoju sprawności ruchowej wypo- środkowanie zarówno zakresu czynności, stopnia trudno­ści, jak i wytworzenie odpowiedniej atmosfery wokół tego, co dziecko robi. Dziecko w wieku przedszkolnym może osiągnąć wysoki poziom sprawności ruchowej, jeśli będzie poddawane systematycznym ćwiczeniom odpo­wiednim dla jego rozwoju i odpowiadającym naturalnym zainteresowaniom i potrzebom dziecka.

ZABAWY I ĆWICZENIA MASOWE

Szczególną wartość mają zabawy i ćwi­czenia masowe, w których uczestniczy cała grupa: maso­we biegi, przeskoki, rzuty, pełzanie, przekraczanie przy­noszą dziecku ogromną radość. Wśród dzieci 5-letnich zaznaczają się różnice indywi­dualne, wynikające ze zróżnicowania w rozwoju motorycznym oraz z odmienności upodobań i zainteresowań. Są dzieci sprawne, zręczne, zwinne. Są zaś i takie, które nie posiadają tych uzdolnień i z faktem tym trzeba się przy prowadzeniu ćwiczeń liczyć.W tym okresie życia zarysowują się również różnice w upodobaniach ruchowych chłopców i dziewczynek.  Natężenie pobudliwości ruchowej chłopców jest wyższe i w zakresie wielu umiejętności i sprawności mają oni znaczną przewagę nad dziewczynkami.

DWA CZYNNIKI

Oba czynniki — biologiczny i środowiskowy — kształtują jego dalszy rozwój. Rozwój ten dotyczy za­równo strony fizycznej, jak i psychicznej. W tym roz­dziale zajmiemy się wyłącznie omówieniem rozwoju psy­chicznego dziecka, a więc jego umysłu, uczuć i woli, a także rozwojem jego charakteru i przystosowaniem się do życia w społeczeństwie. Innymi słowy przedstawimy tu pokrótce możliwości rozwojowe osobowości dziecka. A przedstawimy je po to, aby poznawszy je lepiej — rodzice mogli też lepiej, tj. bardziej racjonalnie, a zara­zem z nadzieją osiągnięcia większych rezultatów wycho­wywać swoje dziecko.